Gdzie poszukiwać korzystnej opłaty za towary

Odkrywanie Australii przez Europejczyków otworzyło się w XVII wieku, jednak dużo wieków wcześniej już zarzucano jej deska kompozytowa stanie. Chętni byli Starożytni Grecy. Więc oni jako ważni snuli teorie na materiał wielkiego kontynentu przebywającego na południu Ziemi, jaki korzystał równoważyć zamieszkane lądy na północy. W XV w., kiedy odkrywcy zaczęli ciągnąć się wzdłuż brzegów Ameryki Południowej i Afryki, ów nieznany ląd przekładał się na mapach na południe, jednak nigdy zupełnie nie zniknął. W 1642 r. gubernator generalny Holenderskich Indii Zachodnich zlecił Ablowi Tasmanowi (1603–1659), holenderskiemu nawigatorowi, zbadanie wybrzeży „Wielkiego Lądu Południowego”, jakie istniały widziane, jednak nie zostały naniesione na mapy. Podczas swoich dwóch wypraw Tasman przybył do wyspy nazywanej dziś na jego miłość Tasmanią, opłynął Australię, aby pokazać, że stanowi wyspą nie na końcu istotną, by zaakceptować ją za „kontynent południowy”, i przyjechał do Niedawnej Zelandii, gdzie walczył z zaciekłymi Maorysami, którzy goście na aktualne wyspy około roku 1000 n.e. W XVII w. eksploracje wysyłano na marginesie handlu. Mecenasi Tasmana myśleli jego walki za porażki, ponieważ nie odkrył bogactw, choć przysporzył mnóstwa zgody na materiał „wielkiego Morza Południowego”. Około 150 lat później kapitan James Cook (1728–1779) na zapotrzebowanie brytyjskiej admiralicji dokończył dzieła Tasmana – zajął dla Korony Brytyjskiej Australię także Świeżą Zelandię, dopłynął do wód antarktycznych, a również przyjechał na Hawaje oraz do północno-zachodnich wybrzeży Ameryki Północnej.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *